Manzum dini hikayeler, Anadolu sahasinda gelisme gösteren Türk yazi dilinin ilk örnekleri arasindadir. XIV. ve XV. yüzyillarda mesnevi nazim sekliyle yazilan bu hikayeler, Müslüman olup Islam hakkinda genis ve derin bir bilgisi olmayan halka Islami ve Islami yasam tarzini anlatmak ve telkin etmek icin yazilmis didaktik nitelikteki eserlerdir. Kuran kissalari, Islam tarihi, kisas-i enbiya, evliya menkibeleri, tefsir, hadis, siyer gibi kaynaklardan beslenen manzum dini hikayeler, meddah, kissahan, fakih, seyyad gibi kimseler tarafindan ceviri ve uyarlama yoluyla ya da telif edilerek dil ve edebiyatimiza kazandirilmistir.
Halkin kullandigi sade bir dille yazilan ve cesitli toplantilarda halka okunan bu eserlerde genellikle Eski Anadolu Türkcesinin dil özellikleri görülmektedir. Hazret-i Isa, Hazret-i Ibrahim gibi peygamberlerin kissalari, Hazret-i Muhammetin mucizeleri ile Islam ulularinin ve velilerin baslarindan gecen olaylari iceren bu eserlere Kesikbas, Ejderha, Güvercin, Hatun, Geyik, Ibrahim Edhem, Veysel Karani gibi hikayeler ile cenkname tarzindaki hikayeler Hazret-i Ali cenknameleri, Muhammet Hanefi cenknameleri vb. örnek verilebilir.
Manzum dini hikayeler genellikle cesitli mecmualar icerisinde toplanarak bir araya getirilmislerdir. Bu durum bu kisa dini hikayelerin okunmak icin yazildiklarini göstermektedir. Ayrica bazi manzum dini hikayelerin Mevlit metinlerinin arasinda yazilmasi, bu metinlerin dini toplantilarda son zamanlara kadar okundugunu göstermektedir. Bu acidan özellikle XIV. yüzyildan sonra Türk edebiyatinda bir manzum dini hikaye yazma ve okuma geleneginin olustugundan ve bu gelenegin Anadolu ve Balkanlarin Islamlasmasi ve Türklesmesi konusunda yapilan faaliyetlerin bir parcasi oldugundan bahsetmek yanlis olmaz.
