Hemen hemen tüm din ve mitlerde hayvanlara büyük önem verilmistir. Hint, Misir ve farkli dinlerde büyük tanrilar hayvan simgeleriyle gösterilmistir. Eski Misirlilar mezarlarda ve kraliyet cenaze anitlarinda sayisiz hayvan temsili bulundurmus ve hayvanlari tilsim nesnesi olarak kullanilmislardir. Iskandinav tanrilari, Yunan ve Roma tanrilari ya da Orta Dogu dinlerinin arka plani doga ve hayvanlara dayanmistir. Dinler, belirledikleri ahlak kurallar noktasinda büyük oranda benzese de kadina, hayvana, dogaya ve benzeri konulara yaklasimlari farkli olabilmistir.
Diger milletlerde oldugu gibi Iranlilar da din ve hayatin her alaninda hayvanlardan faydalanmislardir. Iranlilarin dogaya, hayvanlara ve evrene bakis acisini sekillendiren temel etken, kadim dinleri Zerdüstlik ve onun düalist teolojisi olmustur. Buna göre evren ve onun icindekiler biri iyi digeri kötü olmak üzere ikili bir siniflandirmaya tabi tutulmustur. Calisma, Ahramazdanin iyi hayvanlari ile kötü güc Ehrmene ait oldugu belirtilen hayvanlari ve eski dini metinlerde bunlar hakkinda verilen bilgileri akademik bir titizlikle ele almaktadir. Zerdüstligin hayvanlara yaklasimini merak edenler acisindan bu calisma önem arz etmektedir.
